هلاک شهرت کوشد به زندگانی خویش

(شهرت طلب)هــلاک شهــرت کـوشد به زنــدگــانی خویشاگــرچــه واقـف بـاشـد، به نــاتــوانی خویشتفــاوتــی نکنــد نیــک و بَــد ، بــه دیــدهی اوفقط همین که کشـد پـَـرده بر نــدانی خویشمِلاک زندگیاش چون همیشه بهرهوری استبهــــار میطلـبـــد ، بـــر دل خــــزانی خویشگهـی به سایـهی سـرو و گهـی به سایهی بیـدنشـسته در طـلب عیش و کــامــرانی خویشبه هر کجـا که بـوَد مَنـفـعـت ، نمــوده تــلاشدرین طــریق، مُصِــر بوده از جــوانی خویشمنــافقــانــه چهسان دم زنــد ز مهــر و وفــا ؟کسی که بسـته دلـش را به جــاودانی خویشزهـی به طینت (ساقی) که دل به کس ندهـدبـه غیــر آل علـــی و ، بـه بـینشــانی خویشسید محمدرضا شمس (ساقی)